Toespraak Ruud tijdens uitvaart 22 april 2002

Op 11 september 2001 werd de wereld opgeschrikt door de aanslagen in Amerika. Een vreselijke ramp voltrok zich voor het oog van miljoenen. Op het moment dat de Twin Towers instortten, stortte echter ook Marc zijn wereld in. Die dag namelijk ontdekte Marc een aantal verdachte knobbeltjes, welke al snel kwaadaardig bleken te zijn. Zo'n vier jaar daarvoor werd er bij Marc een melanoom geconstateerd, maar na een grondige ingreep leek het gevaar afgewend. Leek, want als een ware sluipmoordenaar is de ziekte bij Marc terug gekomen. Statistisch gezien was de kans dat dit zou gebeuren verwaarloosbaar klein. ''De kans dat ik de loterij gewonnen had, was nog groter'', zei Marc eens daarover. Een typische opmerking van Marc. Want ondanks het vreselijke lot dat hem getroffen had, bleef hij de nuchterheid zelve, en behield hij tot het allerlaatst toe zijn kenmerkende gevoel voor humor.

Juist in moeilijke tijden, als iemand op de proef wordt gesteld, komt iemands ware aard naar boven. Ik kan zeggen dat bij Marc gebleken is dat hij inderdaad de sterke persoonlijkheid was die hij altijd al leek te zijn. Want in weerwil van het feit dat hij wist wat voor verschrikkelijks hem boven het hoofd hing, bleef hij dezelfde Marc zoals wij die steeds gekend hebben. Rustig, zachtaardig, open en eerlijk, betrouwbaar, altijd optimistisch en nuchter in zijn kijk op de wereld. Hoewel hij natuurlijk best wel de nodige moeilijke momenten heeft gehad, heeft Marc zich evenwel nooit beklaagd of zelfmedelijden getoond, maar heeft hij het onvermijdelijke weten te accepteren. Zeker gezien zijn leeftijd is daar heel veel moed voor nodig.

De wijze waarop hij met zijn ziekte om is gegaan is bewonderenswaardig. Lichamelijk mag Marc de strijd dan wel verloren hebben, geestelijk is Marc altijd overeind gebleven. Het kan dan ook bijna geen toeval zijn dat Marc zowat overal in zijn lichaam uitzaaiingen had, één plaats uitgezonderd, namelijk zijn hoofd. Dit is welhaast symbolisch voor de indrukwekkende manier waarop Marc zijn ziekte gedragen heeft. De wijze waarop Marc met zijn ziekte is omgegaan, heeft het voor ons een stuk makkelijker gemaakt. Kortom, zonder het misschien beseft te hebben, heeft Marc ons kracht gegeven en enorm geholpen.

Marc, terugkijkend, kan gezegd worden dat je veel uit het leven hebt weten te halen, zonder dat gezegd kan worden dat je er maar wat op los geleefd hebt. In tegendeel, je hebt een goed evenwicht weten te vinden tussen verantwoordelijkheden die je had, en daarnaast de plezierige kanten van het leven. Ieder van ons heeft zo zijn eigen herinneringen en anekdotes, welke we nog lang zullen koesteren.

Natuurlijk gaan we moeilijke tijden tegemoet en zullen we nog vaak met weemoed terugdenken aan de mooie momenten die we met onze Marc gehad hebben. We kunnen ons echter troosten met de gedachte dat Marc in de tijd die hij heeft gehad er iets moois van gemaakt heeft. Marc was een zoon om trots op te zijn, als broer het beste maatje dat je kon hebben, als echtgenoot een geweldige man, als vriend iemand waar je op kon bouwen. Maar Marc was boven alles de beste papa van de hele wereld...


Over Marc